ایران عزیزم

امروز 27 ام بهمن ماه 1397 هست، چند روزی از راهپیمایی روز تاریخی 22 بهمن میگذره، روزی که موج موج آدم اومدن تو خیابون و با تمام وجود شعار مرگ بر آمریکا و بقیه کشورهای دشمن رو دادن و الحمدالله هر سال به تعداد این کشورها داره اضافه میشه.

نمیخوام به این بپردازم که این کار درسته یا نه، حتی نمیخوام بگم که ادامه بدید یا نه، چیزی که برام مهمه اینه که تو سال هایی که کتاب های روانشناسی میخوندم همیشه یه نکته ای توی همه کتاب ها بهش اشاره میشد و اون این بود که برای یه تغییر برید سراغ خودتون، برای اینکه بپذیرید کجای کار رو اشتباه رفتید باید قبول کنید که مقصر اصلی خودتونید.

نکته ای که تو این چهل سال انقلاب دیده میشه اینه که انگار نه انگار میشد کلی اتفاق بهتر برای این ملت بیفته، تموم تلاششون این بوده که تا جاییکه میتونن اتفاقات رو به دشمن (یا همون دژمن) نسبت بدن و هیچ وقت نخواستن ذره ای از این اشکال رو برگردونن سمت خودشون، اشکال بزرگی که تو این سال ها میگیرم اینه که چرا یه بار خودتون رو نقد نکردید، چرا یه بار یکی از شماها دست هاشو بالا نیاورد و اشاره نکرد که آقا مقصر ما خودمونیم، چرا تو این راهپیمایی ها به جای این همه شعار، به مردم یاد ندادید که آقا تلاش، تلاش، تلاش، چرا یه بار هم که شده تو مسیر راهپیمایی شعار مرگ بر تنبلی رو ندادید؟

امیدوارم این رویه تو زندگی ما ایرانی ها بوجود بیاد که قبل اینکه دنبال عوامل خارجی بگردیم، به همه اعلام کنیم که میخوایم تغییر کنیم و ریشه این تغییر رو تو خودمون میبینیم. به قول هوشنگ ابتهاج که میشه،

امید هیچ معجزی ز مرده نیست

زنده باش

ما میخوایم زنده باشیم.

حرف کمتر و عمل بیشتر...