دیروز بازی تیم ملی مقابل ژاپن رو دیدم، جدا از همه اظهار نظرهایی که در مورد بازیکنxadها میومد و اشتباه مربی و دعوت نشدن فلان بازیکن، که میتونم به طور قطع بگم بخش زیادی از این صحبتxadها احساسی بود.
جدا از اینکه کارشناسا چی میگن و مردم چقدر بهشون توهین کردن، وقتی دیشب وسط مسابقه تصویر اشکان دژاگه رو نشون میداد که ناراحت رو نیکمت نشسته بود، واقعا دلم گرفت. اینکه این بچهxadها چقدر زحمت کشیدن و تلاششون توی یه موقعیت اشتباه تبدیل شد به بدترین اشتباه این جام. جوونایی که با کلی امید وارد جام شدن و با بازیxadهای امیدوارکنندشون، همه نگاهxadها رو به سمت خودشون بردن، ولی ژاپن با تجربه کافی بود تا این رویاشون از بین بره و برن تا 4 سال دیگه.
دیشب قبل خواب، فکر میکردم که الان این بچهxadها تو چه حالین، قطعا از همه ما برای تیم بیشتر زحمت کشیده بودن و از همه ما برای این باخت ناراحتxadترن، جدای اینا، الان تو فضای مجازی فحش فحشه که نثارشون میشه و این موضوع غم اونا رو چند برابر میکنه، شاید هر کدومشون فکر کنند که چجوری باز تو قامت لباس تیم ملی بازی کنن و این موضوع چقدر براشون سخت میشه. کاش یاد بگیریم که بعد از هر باخت ابتدا مدتی کوتاهی اظهارنظر نکنیم، میدونم که تو اون لحظات احساسیxadترین تصمیمات گرفته میشه و شاید بهتر باشه بیشتر تامل کنیم.
تیم ملی باخت، نه به اینکه بگیم ژاپن خیلی قوی تر بود، بلکه باخت به این دلیل که تیم ملی علاوه بر تموم اون ضعفxadهایی که از جام قبلی برطرف کرده بود، هنوز یه سری ضعف تو ساختارشون بود و این یعنی اینکه ما باید بریم دوباره رو اون نقاط ضعف هم کار کنیم.
باخت تیم ملی بهم یاد داد که تو موقعیتxadهای حساس زندگیم، دست از تلاش برندارم و تا موفقیتم قطعی نشده دست از تلاش نکشم. بهم یاد داد که شاید بهتر باشه هرگز به انداختن تقصیر موفق نشدنم به بقیه فکر نکنم، یاد بگیرم که هر چی بشه به عهده خودمه، چه ببازم، چه ببرم
باختن تو روزای اول ناراحتی و بغض داره، بعدش آدم میتونه کم کم فکر کنه و دوباره با انگیزه بیشتر بلند بشه و دوباره به سمت هدف فکر کنه. ما هم بلند میشیم، مثل تیم ملی که باید دوباره بلند بشه
حرف کمتر و عمل بیشتر...ما را در سایت حرف کمتر و عمل بیشتر دنبال میکنید
برچسب:
نویسنده:
بازدید: 53